Met een lichte glimlach keek ze naar de man die wegvoer richting het oneindige water en draaide zich toen om, terwijl ze haar rugzak nonchalant over haar linkerschouder had geslagen. Ze was hier nog maar kort, met een groot doel in haar hoofd en dat was zieke mensen helpen. En hopelijk haar eigen problemen ook te vergeten, als ze maar genoeg afleiding had. Dat zou haar wel lukken op dit moment, ze moest zo te zien volledig door de jungle heen om bij haar bestemming aan te komen. Het begon al aardig donker te worden en het zou niet lang duren voordat de zon verdwenen was tussen de bomen die het verborgen door middel van hun grote bladeren. Een huivering verliep over haar lichaam toen ze een sis opmerkte van een slang, maar zodra ze om zich heen keek zag ze niets. Misschien haar verbeelding. Ach, ze moest hieraan wennen. De grote stad New York City was dan ook veel te luxe voor haar geweest, dat zag ze nou maar weer. Voor kort keek ze nog om zich heen, maar zag verder niemand die haar eventueel de weg kon wijzen of haar door de jungle heen kon helpen. Wat als ze nou verdwaalde? Nee, zo negatief moest ze niet gaan denken, die moest ze voor één keer eens uitschakelen.
Terwijl ze op haar onderlip beet, besloot ze de reis richting de hutjes maar te gaan maken, voordat ze wel degelijk écht geen hand meer voor ogen zag doordat haar enige licht -behalve de zaklamp die ze ergens in haar rugzak verborgen had liggen- dan weggezakt was naar de andere kant van de wereld. Ja, bij haar ouders en haar oudere zus zou het nu ongeveer daglicht worden, zouden ze aan haar denken zodra ze hun ogen opende? Ze had de neiging om even te gaan bellen, maar had ergens het vermoeden dat ze weinig tot geen bereik hier zou hebben en ten tweede waren ze toch nog aan het slapen, het zou hooguit nog maar zes uur daar wezen.
Ondertussen was ze al gaan lopen en hield een modderig pad aan wat ze beschouwde als een pad waar waarschijnlijk al meerdere mensen overheen hadden gelopen. Hopelijk kon ze die aanhouden en zou ze zo bij de kliniek aankomen, waar ze rustig in haar bedje kon gaan liggen. Voor kort keek ze naar haar outfit. Gewoon simpel, bergschoenen, een korte maar luchtige broek voor de hitte, een sexy lichtroze hemdje met daarboven zo'n typische jungle hoed, wat deels voor camouflage zorgde. Haar bruine haren werden lichtjes naar achteren geblazen door een licht, maar warm windje wat voorbij kwam.
God, ze was nog niet zo heel lang en nu had ze het al stik benauwd. Voordat ze ook maar hevig naar lucht kon happen, hoorde ze een grom en daarna wat takjes die braken, die duidelijk niet van onder haar eigen schoenen vandaan kwamen. Ze keek meteen wat angstig rond, maar kon niets opmerken waar van het geluid vandaan had kunnen komen. ''Is.. is daar iemand?'' Bracht ze uit met haar domme geweten, niet bedenkende dat ze dat beter niet had kunnen zeggen en hoorde op dat moment voetstappen die steeds meer dichterbij kwamen. Angstig kneep ze haar ogen dicht, waarbij ze haar handen voor haar gezicht hield... was dit haar lot om te sterven?

[&Brianne]

Brianne woonde al bijna haar hele leven op het eiland, sinds haar vijfde. Ze kende iedereen en iedereen kende haar. Ze glimlachte terwijl haar blonde haren die in een hoge staart waren heen en weer zwiepten terwijl ze over de rotsen klom. Ja, rotsen. Die waren hier immers genoeg op het eiland dat de meeste reisbureau’s een plaatje uit een exotische film noemden. Ze zouden eens moeten weten. Het leven op het eiland was hard, heel hard. Ze was ertussenuit geweest om te studeren, maar toen men haar vertelde dat ze een stageplek had moeten zoeken wist ze het snel genoeg; ze ging terug naar hier. Brianne’s leven draaide al sinds haar jeugd namelijk om deze kliniek. Haar ouders waren de oprichters ervan, maar sinds haar moeder was gestorven had haar vader het werk neergelegd en was ieder plan om de kliniek op te bouwen van de baan.

Tot nu. Nu had Brianne haar vader verteld wat ze van plan was. Ze had een site gemaakt, flyers opgehangen op haar universiteit en op andere universiteiten waar ze kwam en verder meer reclame gemaakt. Dit alles in de hoop dat mensen haar zouden komen helpen de kliniek op te zetten en een nieuw leven te starten. Een nieuw leven met nieuwe kansen. En zo was de opbouw weer begonnen en was zij teruggekeerd naar hier. Ze was hartelijk begroet, had vrienden weer in haar armen kunnen sluiten. Maar nu was het werken geblazen en daar hield Brianne van. In de stad mocht ze dan wel anders zijn dan hier en graag uitgaan en dergelijke, maar hier werkte ze en boeide kleding en make-up haar amper. Zo ook nu droeg ze alleen mascara en was haar huid gebruind door de zon waardoor ze er mooi uitzag zonder tientallen lagen make-up. Haar benen waren eindeloos lang werd wel eens gezegd, en mensen vonden het zonde dat er altijd schrammen op zaten als ze terugkwam van het eiland maar Brianne kon erom lachen en haalde dan altijd haar schouders op. Ook nu droeg ze gewoon een korte short en een simpel jeans blouseje hierop en daaronder dan simpele sneakertjes, het wandelen over het eiland vormde voor haar geen problemen, daarom liep ze niet op wandelschoenen. Ze glimlachte kort toen ze de kliniek in beeld kreeg en plaatste lachend haar handen op haar heupen terwijl ze tevreden toekeek hoe mannen hout van een wagen af waren aan het slepen en naar haar zwaaiden waarop ze terugzwaaide. De moedertaal hier was spaans, wat ze dus aardig sprak, maar ze besloot ze nog niet meteen te begroeten maar eerst te kijken of de hutten in orde waren voor de nieuwkomers. Ze liet haar handen over het hout van de trapleuning glijden en glimlachte, ja, dit voelde als thuis. Ze opende voorzichtig de deur die zacht kraakte maar ze zag niemand, die zouden dus nog moeten komen. Gelukkig zag de kamer er prima uit. Er hingen wat foto’s met een spijkertje in een lijstje aan de houten muur. Voornamelijk foto’s die zij had gemaakt met haar fotocamera merkte ze toen op. Foto’s van de tropische vogels die hier voorkwamen en van de meest mooie plekken van het eiland, iets waar ze trots op was.

Toen ze gemopper hoorde van buiten draaide ze zich om. Een hoop spaans geratel weerklonk over het terrein heen en Brianne slikte even terwijl ze hard bezig was de hele spaanse discussie te volgen. Kennelijk was er iets met iemand die was aangekomen en allang hier had moeten zijn. Aha, Brianne zuchtte even en liep toen op de groep mannen af en onderhandelde dat zij wel ging zoeken. Ze pakte een van de toortsen en liet hier zachtjes een vlam op aanwakkeren door een aansteker. Dit eiland mocht nog zo mooi zijn, in de nacht moest je niet proberen met een zaklampje over de onbekende paden te lopen, tenzij je met huid en haar verslonden wilde worden als je pech had.

Ze liep voorzichtig het terrein af en volgde het pad wat was gemaakt voor de nieuwkomertjes. Haar looptempo lag hoog vandaag en ze verplaatste zich snel door de hele jungle heen die ze op haar duimpje kende terwijl ze soms met de toorts bewoog om de dieren op een afstandje te houden. Toen ze een paar meter doorliep stapte ze op een tak die luid kraakte. ‘Shit.’ siste ze toen zacht terwijl ze hoorde hoe de vogels geschrokken opvlogen uit de bomen. Het zou zo een horrorfilm kunnen zijn. Toen ze een stem hoorde zuchtte ze opgelucht en liep richting de plek waar het geluid vandaan kwam. Toen ze haar toorts voor zich uithield zag ze in het zachte licht een meisje staan en ze glimlachte vriendelijk hiernaar. ‘Geen licht?’ vroeg ze toen zacht aan het meisje terwijl haar ogen onderzoekend naar de lege handen van het meisje keken, eigenlijk had daar een zaklamp moeten zijn. Ze liep iets naar voren waarna ze haar vrije hand uitstak. ‘Brianne,’ stelde ze zich toen voor met een glimlach waarna ze een stap terug zette. ‘Het lijkt me het beste als we hier niet te lang gaan praten en we dat dadelijk doen,’ stelde Brianne toen voor ‘tenzij je de kans wilt lopen dat je opgepeuzeld wordt.’ mompelde ze er toen achteraan met een lachje, al bedoelde ze het bloedserieus. Ze liep het pad weer terug, controleerde soms of het meisje achter haar aanliep. Ze glimlachte toen ze het bekende Spaanse geruzie weer hoorde. De mannen die hier hielpen waren goede vrienden van haar familie en de vier broers konden elkaar soms wel de koppen inslaan, zoals nu dus. Ze glimlachte toen naar het meisje waarna ze met haar toorts richting de hutten duidde en glimlachte ‘Je slaapplek, ik denk dat je je spullen graag wilt neerzetten, niet?’ zei ze toen lachend waarna ze de toorts doofde in een bak water die naast de deur stond en de deur van de hut openmaakte. Ze tastte met haar hand langs de deur af naar het olielampje en maakte dit voorzichtig aan. Een warm licht verlichtte de kamer en ze glimlachte. ‘Het is niet heel luxe, de elektriciteit moet nog worden aangesloten, maar het is een plekje en ik heb al geregeld dat jullie niet op de grond hoeven te slapen,’ glimlachte ze toen terwijl ze op de, voor de situatie, luxere bedden duidde. Brianne bleef rustig tegen de deur aan leunen en een glimlach speelde op haar gezicht. ‘Wat was je naam ook alweer?’ vroeg ze toen aan het meisje terwijl ze die nieuwsgierig aankeek.

Wanneer er bekende voetstappen klonken, durfde ze haar ogen weer te openen en haar handen rustig voor haar gezicht weg te halen. Het had eerst wat dreigend geleken, maar door het geluid van de iets zwaardere en aparte voetstappen die de mens had vergeleken met een dier, wist ze dat ze nu niet ieder moment verscheurd zou worden. Tenzij het een inboorling zou wezen die haar ten plekke op zou eten, maar daar had ze liever niet op gehoopt. Zodra haar stem klonk, keek ze haar lichtelijk verbaasd aan, aangezien ze nog ietsje verstijfd was door die plotselinge aanval van haar, maar wist zichzelf toen te herpakken. ''Oh, ehhm, nee.'' Hierbij wreef ze even door haar ogen heen, dom van zichzelf. Ze had met haar koppigheid natuurlijk gedacht dat ze het wel zonder zaklamp zou redden in het midden van de jungle en het licht van de natuur wel zou gaan gebruiken. Het punt was alleen dat de bladeren het teveel bedekten om het te kunnen gebruiken. Zodra ze opmerkte dat het meisje haar hand uitstak, antwoordde ze die met haar eigen hand en verscheen er een licht glimlachje op haar gezicht.
''Ja, natuurlijk.'' Ze was nog steeds met stomheid geslagen en knikte daarna, terwijl ze slikte en haar daarna trouw volgde. Angelina had geen keus, toch? Het was hier blijven en verslonden worden door allemaal beesten waarvan ze niet eens wou weten wát ze allemaal wel niet konden zijn, of haar volgen en misschien later gevaar lopen. Niet dat dat haar beloofd was, haar was een kliniek beloofd die nog opgebouwd moest worden. Het was een pijnlijk afscheid geweest om het team van House te verlaten, maar ze was niet waardig genoeg meer. Het pijnlijkste moment was dat ze Foreman moest verlaten, die altijd zo goed voor haar zorgde in verband met haar ziekte, die nu nog maar in de eerste fase zat. Hopelijk bleef het ook zo en werd het niet erger, dat moest ze nog maar afwachten hier op het eiland. Voor hetzelfde gold het voor haar dat ze hier wat ernstigs opliep, maar dat was altijd een risico. Het was haar eigen idee geweest om een nieuwe start te maken, en dan wel hier op het eiland. Bovendien zat ze er vol goede moed in. Ondertussen in gedachten aan haar oude baan, volgde ze de blondine braafjes en keek naar de grond, om niet straks sukkelig over een stom klein boomstammetje te struikelen of iets dergelijks.
Binnen enkele seconden hoorde ze wat Spaanse stemmen, wat niet op een normale conversatie leek, maar eerder op een ruzie. Het deed haar wat ongemakkelijk glimlachen naar hen, maar verder liep ze achter Brianne aan. De hutten waar ze zouden verblijven kwamen al gauw in zicht en behalve de vier jongens die druk aan het werk waren, of eerder gezegd aan het ruzieën, en het meisje wat voor haar liep zag ze verder geen andere mensen. Zou zij de allereerste zijn die hier zou verblijven en zou helpen met het opbouwen van de kliniek, of zouden hen gewoon ergens anders op het eiland zijn of verblijven? Ze wist het niet, maar besloot niet de baas van haar nieuwsgierigiheid te maken en de meid te ondervragen alsof ze een journaliste voorstelde, nee, ze besloot zich maar even bescheiden en wat stil te houden.
Rustig ging ze achter haar aan, terwijl ze haar handelingen volgde vanaf de toorts doven in een bak met water tot aan dat ze tegen de deurpost aanleunde. ''Ehm, ja, ja, dat lijkt me wel handig.'' Meteen zette ze haar rugzak neer naast het bed wat al versierd bekleed was, dat waarschijnlijk het bed van de meid moest voorstellen, misschien? Ach, het maakte haar niet veel uit. Zolang ze straks maar kon slapen, want ze was al gebroken van het snelle afscheid en de lange reis die er achteraan volgde. Kalm ging ze op het midden van het bed zitten en ritste haar tas open. Ze had geen koffer, dat was veel te tuttig en heel veel dingen hoefde ze niet mee te nemen, toch? Hier zouden ze toch vast ook wel kleding verkopen, die ze dan hier kon consumeren? Dat moest wel, er waren genoeg bewoners hier. Angelina was niet dom geweest, ze had natuurlijk veel research van te voren verricht, waardoor ze wel iets van het eiland af zou weten. Wanneer ze rustig haar tas doorrommelde, merkte ze iets hards aan de achterkant op. Meteen probeerde ze het eruit te halen. Een map. Waar zou die vandaan komen? Die had ze er zelf niet in gedaan. Sierlijke letters stonden op de voorkant, wat haar meteen deed glimlachen. Haar team. Ze wist het wel dat ze haar niet zomaar ongeschonden achter zouden laten. Kom op zeg, het afscheid was zo cliché geweest, zo kort en House had alleen maar wat gebromd. Maar diep van binnen wist ze dat hij ook wel een hart had, tenslotte had hij zelfs nog wat voor haar gevoeld.
Het team had de map in haar tas gedaan wanneer ze die had meegenomen naar haar werk, stelletje bofkonten. Eigenlijk was zij de bofkont, ze hadden hen iets prachtigs achtergelaten. en ze wist zeker dat als ze terug zou gaan, weg hier van het eiland, als eerste het ziekenhuis zou worden, waar hopelijk haar team nog compleet was en House nog steeds die goede, oude gek.
Een stem klonk, waardoor ze uit haar gedachten wegraakte en merkte dat die glimlach nog steeds op haar gezicht stond. Het was Brianne, die haar een vraag had gesteld. Natuurlijk, ze had zich nog niet voorgesteld. Dom van haar. ''Angelina. Ik had me nog niet voorgesteld.'' Bij die laatste zin keek ze weer naar beneden, begon ze wat aan het uiteinde van haar kwart broek te frunniken, die tot haar bovenbenen reikte. ''Ben ik de enige hier?'' Vroeg ze zichzelf af, maar wel net zo luid dat het voor de blondine verstaanbaar was. ''Je mag naast me komen zitten hoor.'' Hierbij keek ze weer naar haar met een fijne glimlach en een knikje, waarna ze de map op het nachtkastje legde, die zou ze later wel gaan bekijken.