Een wiegend gevoel zorgde ervoor dat ze bijna in slaap viel, niet dat dat zo raar was, Auburn was immers al een tijdje wakker, en door het vele regelen, en de zenuwen, die ze altijd had bij iets nieuws, had ze niet echt goed geslapen de laatste tijd. Nou, als ze dan in een bootje zat, dat deels mee wiegde op het water, tja, dan viel ze natuurlijk bijna in slaap. Maar de stem van de man zorgde ervoor dat ze niet in slaap viel, ze glimlachte toen ze de man hoorde, het Engels wat de man nu tegen haar sprak, had een accent, maar dat was normaal, en ze was maar al et blij met de woorden van de man, ze was er. Haar hand hield ze bij haar ogen, die lichtjes toegeknepen waren tegen de zon, en ze voelde hoe het gammele houten bootje steeds dichter op het land kwam, en al snel niet meer op zee dreef, maar bij het strand was aangekomen. Enkele voetafdrukken waren te zien in het hemelswitte zand,het waren die van een kind dat waarschijnlijk vrolijk, blootsvoets over het strand had zitten rennen. Haar tas pakte ze meteen mee uit het bootje toen ze uitstapte, en ze draaide zich naar de man, die een vriendelijke glimlach te zien kreeg. ‘Thank you.’ Zei ze, met haar Typically British accent. Waarna ze zich omdraaide, en een stukje verder liep, om vervolgens alles eens goed in zich op te nemen. Het uitzicht hier leek wel prefect, de prachtige witte stranden, als je je omdraaide een heldere zee die het enorm uitlokte om een duik te nemen, prachtige rotsen, en de jungle, een adembenemend ongeschonden stukje natuur. Een klein zuchtje schoof van haar lippen. Dit moment had ze misschien nog even wat rust, maar morgen zou ze zeker flink aan de slag kunnen gaan, niet dat het haar uitmaakte, ze vond het wel fijn om druk bezig te zijn, het gaf haar een gevoel van voldoening, zeker als ze er mensen door kon helpen. Ze voelde hoe de felle zon, die al die tijd fel had geschenen, en haar gezicht waarschijnlijk verbrand had, eindelijk wat wegtrok, en ze hoopte dat het rode snel zou veranderen in een bruin kleurtje. Ze was ook best blij om hier te zijn, buiten het helpen van de mensen, en het feit dat het hier zo mooi was, had je ook nog eens heel andere mensen hier, en werd ze hopelijk niet meer gezien als een uitslovend typetje dat alles deed om een wit voetje te halen bij de professoren, want ja, af en toe konden mensen zo vervelend zijn. Auburn had een jaar overgeslagen, en, haalde vaak nogal goede punten, maar dat was ook omdat ze er tijd in stak, en haar studies goed wou afronden, daardoor vonden sommige mensen dat ze wou dat de mensen haar perfect vonden. Maar dat hoefde helemaal niet voor haar, ze wist dat ze helemaal niet perfect was, ze had eigenlijk best veel minpuntjes, zo was ze meestal een ramp met make-up, veel meiden konden er wel goed mee overweg, maar als Auburn iets meer op deed dan mascara, dan was het 9 op 10 de kans dat het uitliep op een fiasco. En zo had ze veel meer minpuntjes, sommige stukken erger dan de andere, maar hé, ze was ook maar een mens, en mensen waren niet perfect. Ze zuchtte eens en terwijl ze verder liep zag ze vanuit haar ooghoeken iemand op haar afkomen.